Albüm İncelemesi: Rob Zombie- The Great Satan

Rob Zombie seni özledim, grotesk şovunla geri döndün: kanca üstüne kanca, gürültü üstüne gürültü.

Rob Zombie yeni albüm çıkarınca ben şunu bekliyorum: "Normal hayat kapıda kalsın, beni buradan al, başka bir yere ışınla.” Çünkü rock yıldızı dediğin şey artık pek kalmadı; herkes fazla erişilebilir, fazla gündelik. Zombie ise hala bunu inkar ediyor. Abartıyı, korku estetiğini ve şovmenliği sonuna kadar kullanıp kendi korku filmini çekiyor. The Great Satan da bu film setinin hoparlörünü kulaklarımızın zarını patlatıncaya kadar zorluyor.

The Great Satan (Zombie’nin sekizinci solo stüdyo albümü) bu tavrı baştan sona taşıyor: araya serpiştirilen film diyalogları/trailer kırıntıları, bağıra çağıra gitar tonları ve yer yer bıçak gibi saplanan distorted synth’lerle, albüm kendini bir “şarkı koleksiyonu”ndan çok grindhouse korku filmi temalı gibi sunuyor. Bir ayağı sanki 70’lerin kirli alt sineması, diğer ayağı modern; yani eski gibi ama bugünün içinde. Rob Zombie’nin işi zaten hep buydu: grindhouse estetiğini metalin üstüne dökmek ve bunu bir şekilde zamansız ve korku mekanlı kılmak.

Bence bu albümün olayı şu: eski ekip hissi geri gelmiş. O tanıdık kimya devreye girince şarkılar da daha “oturmuş” kesinlikle. Son dönem işlerde doku vardı evet ama “şu parça!” dedirten anlar daha seyrek kalmıştı. Bence bu albüm, The Great Satan oraya oynuyor. Sadece önden sunduğu teklileriyle değil, albümün geneliyle tutmaya çalışıyor. Tabi ki Rob Zombie solo bir marka; ama sound’u, yanında taşıdığı kadroyla var oluyor elbette. Bu albümde core isimlerden Riggs ve Blasko’nun yeniden sahnede olması, albüme o ‘ilk dönem’ havasını geri getiriyor. Özellikle de "Revolution Motherfuckers" ve F.T.W.84 şarkısında bana göre durum böyle.

Albümün güçlü yanının açılışta vites yükseltmesi olduğunu düşünüyorum. Albümde toplam 15 şarkı var ve ilk şarkı F.T.W. 84 kirli ve agresif bir biçimde giriyor. Şarkının kaba ve direkt bir girişinin olması erken dönem White Zombie’yi hatırlatacak kadar sivri bence. “Tarantula” daha kıvrak bir groove’la ilerliyor ve albümün “mekanik hipnoz” edici özelliğini bizlere gösteriyor. “(I’m a) Rock ’N’ Roller” ise biraz daha tiyatromsu bir kimliği öne alıp işi eğlenceye bağlıyor. Şahsen benim en sevdiğim şarkısı “Sir Lord Acid Wolfman” oldu çünkü bu şarkı, tınılarından çok grotestk bir hava barındırıyor. “Punks and Demons” ise daha doğrudan bir darbe.

The Great Satan hem sert, hem karanlık, hem de bildiğiniz pür eğlence. Zaten onun olayı hep buydu: bir yandan grotesk bir şov kurup yüzünü güldürmek, bir yandan da gerçekten tutan rifler ve nakaratlarla işi taşıyabilmek. Bu albümde o denge çoğu yerde yerine oturuyor; o yüzden “yılların en iyi Zombie işi” diyenler de var. Kısacası, bu bir “ciddiyet albümü” deği. Bence bilerek taşkın, bilerek abartılı ve tam da o yüzden bu albümün baya gideri var.

Albümle ilgili negatif sayılabilecek ama aslında tam da karalamayan bir görüş daha var. Bu albümün derdi “ne yapmak istediğini seçmek”te dağılmış diyenler de var. Yani bir yandan, Zombie'nin klasik “horror-industrial” damarını gösteriyor ama diğer yandan da son dönemlerindeki rahat akıştan çıkmak istemiyor gibi. Tabi, uzuun dönemli gitarist John 5’ı Mötley Crüe’ye kaptırmak can sıkıcı olsa da, bunun müzikal ambisyonunu etkilemediği açık bu arada.

Bir başka görüş, prodüksiyon kısmında. Prodüksiyon tarafından şarkıların hardcore'luğu yerli yerinde olsa da, bazı şarkılarda sapkınlığın, yeterince korkunun ve sinematik küçük detaylaın eskisi kadar baskın olmadığını düşünenler var. Bu şekilde düşünmeyip tüm şarkılarını bir sonraki Halloween listeme aldım bile ben 🎃

Şu kesin, yıllar geçti. Rob Zombie de yaşlandı ama yaşa yenik düşmedi. Vokali hala saldırgan, hala o “deli ringmaster” personayı taşıyabiliyor. The Great Satan, Rob Zombie’nin onlarca yıldır büyüttüğü Grotesk Şov'un “yeniden parlaması.” Kusuru, bazen aynı anda iki yöne bakması; güçlü yanı ise, henüz kimsenin onun gibi yapamaması. Eğer “artık hiçbir şey cool değil”se, Rob Zombie en azından hala cool’u icat etmeye çalışan tarafta.

Albümde Öne çıkanlar:

“F.T.W. 84”, “Tarantula”, “Black Rat Coffin”, “(I’m a) Rock ’N’ Roller”, “Sir Lord Acid Wolfman”, “The Black Scorpion”

Kime gider? 

1. Endüstriyel metal + korku sineması sevenlere.

2. Marilyn Manson civarlarına yakın oturanlara.

Albümde yer alan şarkılar:

01. F.T.W. 84

02. Tarantula

03.  (I'm a) Rock N Roller

04. Heathen Days

05. Who Am I

06. Black Rat Coffin

07. Sir Lord Acid Wolfman

08. Punks And Demons

09. The Devilman

10. Out Of Sight

11. Revolution Motherfuckers

12. Welcome To The Electric Age

13. The Black Scorpion

14. Unclean Animals

15. Grave Discontent