Alissa White-Gluz’dan İnce Ayarlı Bir Hesaplaşma "Flying Monkey"

Alissa White-Gluz, Arch Enemy sonrası kurduğu Blue Medusa ile yayınladığı “Flying Monkey” parçasında baya net bir şekilde “lafı dolandırmadan söyleme” moduna geçmiş gibi duruyor.

Şarkının adı ilk bakışta fantastik bir şey gibi dursa da “flying monkey” İngilizcede aslında başkasının sözüyle hareket eden, sorgulamadan ortalığı karıştıran insanlar için kullanılan bir metafor. Yani kısaca: “birinin piyonu, kuklası.”

Sözlerde geçen “kuklacının ipleri”, “bir kralı alkışlamak”, “yerçekimi seni çağırıyor” ve “düşüşünün tadını çıkar” gibi cümleler sadece öfke değil, aynı zamanda ince bir alay da taşıyor. Şarkının genel havasında sürekli bir “ben artık her şeyi görüyorum” hissi var.

Alissa White-Gluz burada sadece agresif söylemiyor; bazı anlarda tehditkâr, bazı anlarda ise alaycı bir ton kullanıyor. Bu yüzden şarkı sadece sert değil, aynı zamanda “kişisel” hissettiriyor.

Benim kişisel hissim ise şu:

Şarkı sadece genel bir sistem eleştirisi gibi değil, biraz da geçmişe dönük bir “iç dökme” hissi veriyor. Dinlerken insanın aklına ister istemez Arch Enemy dönemi geliyor. Elbette doğrudan birilerine yazılmış diyemeyiz ama sözlerdeki kişisel kırgınlık hissi çok güçlü. Sanki “isim vermeyeyim ama siz anladınız” enerjisi var. “Acaba orada ne yaşandı da bu kadar net sözler çıktı?” sorusu kafada dönüyor.

Ayrıca işin ilginç tarafı şu: O küçük “check mate” hissi şarkı boyunca büyüyor. Sanki sadece bir şarkı değil, arka planda anlatılmamış bir hikâye de varmış gibi. Dinleyici de ister istemez o boşlukları doldurmaya başlıyor.

Belki de “Flying Monkey”nin en güçlü tarafı tam olarak bu. Şarkı hiçbir şeyi açık açık anlatmıyor ama dinleyiciyi sürekli bir şüphenin içinde tutuyor ve modern metalde bazen en etkili şey tam olarak bu . Alissa White-Gluz gibi söz yazımında metafor kullanan ama duyguyu çok açık veren biri olunca, dinleyici parçaları birleştirmeye çalışıyor çünkü bazen en büyük hikâyeler açık açık anlatılmaz; satır aralarında hissedilir. Alissa White-Gluz şu an tam olarak bunu yapıyor, sanki uzun süre söyleyemediklerini artık müziğin içinde anlatıyor ve bu durun öfkesi dinene kadar devam edecek gibi görünüyor.

Bir yandan da “flying monkey" kavramı sadece bireysel bir taşlama değil, daha toplumsal bir yere de dokunuyor. İnsanlar bazen farkında olmadan bir tarafın sesi hâline gelebiliyor; sosyal medyada, kalabalık içinde ya da herhangi bir grupta hızlıca taraflaşma ortaya çıkabiliyor. Ama burada ince çizgi şu:

Ne tamamen paranoya ile “herkes birinin kuklası” demek doğru, ne de hiçbir şeyi sorgulamadan kabul etmek.

İşin özeti şu: Herkesin "taraf olduğu" bir dünyada önemli olan kendi "sesini" koruyabilmek .

Bakalım Blue Medusa bize daha neler anlatacak.

https://www.youtube.com/watch?v=qBFrxtU_J70