Black Sabbath'ın İki Yüzü: Ozzy, Dio ve Büyüklüğün Farklı Biçimleri Bir öğleden sonra. Odam karanlık, perde yarı kapalı, güneş o saatte tam karşıdan vuruyordu ve ben onu içeri almak istemiyordum. Masanın üstünde bir kaset, bir de çizgili defterin ilk sayfası boş. Kulaklığı taktım. Ses yüksekti; ama bu müzik fısıldamak için yazılmamış, bunu ilk notada anlıyorsun. İlk riff geldi. Sonradan öğrendim ki Tony Iommi bu riff'i çalarken orta ve yüzük parmaklarının uçları yoktu, fabrika kazasında...

Yağmurun bir türlü boşalmadığı bir akşam. Şehir, sokak lambalarının altında kendi gürültüsünü tekrar edip duruyor. Kulaklığı taktığında bütün o dış dünya geri çekiliyor ve yerini tek bir şeye bırakıyor: deniz sesleri, kopuk melodiler ve kafanın içine çöken ağır bir ses kütlesi. Quadrophenia böyle başlar. Bir mekana değil, bir zihne girersin. 1973’te yayımlanan Quadrophenia, Pete Townshend’in yalnızca ikinci rock operası değil; aynı zamanda The Who’nun en iddialı, en çıplak ve belki de son...