Ankara’dan Çıkan Old School Death Metal Saldırısı: DISSIDENT FAITH !

didarnurcc
2 saat önce
3 dakikada okunur

Türkiye’de death metal denince akla gelen şehirlerden biri yıllardır Ankara. Özellikle underground tarafında; teknik brutal death metalden old school çizgiye kadar uzanan geniş bir yelpazenin içinde sayısız grup çıktı, dağıldı ve yeniden kuruldu. Dissident Faith grubu da tam olarak bu yelpazenin içinden besleniyor.

Old school death metal köklerinden beslenen grup, geçtiğimiz günlerde yayımladığı ilk albümü “Dissidance” ile dikkat çekiyor. Ancak albüm, klasik death metal estetiğini yalnızca nostaljik bir referans olarak kullanmakla kalmıyor; onu doğrudan politik bir öfkeyle birleştiriyor. Yer yer 90’lar death metal ruhunu anımsatan rifler, boğuk ama saldırgan gitar tonları ve temposunu sürekli diri tutan davullar albümün omurgasını oluşturuyor.

Modern prodüksiyon anlayışından uzak duran grup, daha kirli ve daha tehditkar bir atmosfer yaratmayı tercih etmiş. Bu da Dissidance’ı yalnızca bir old school death metal albümü olmaktan çıkarıp, öfkesini doğrudan dinleyiciye aktaran bir işe dönüştürüyor.

Albümün en güçlü taraflarından biri ise yalnızca agresif yapısı değil, taşıdığı tematik bütünlük. Dissident Faith; savaş, dini baskı, toplumsal çürüme ve otoriter rejimler gibi konuları doğrudan şarkı sözlerine ve müzikal atmosfere yedirmeyi başarıyor. Özellikle albüm boyunca grubun politik yaklaşımını daha da görünür hale getiriyor.

Albümün ikinci parçası olan “Holy Lies”, albümün anti-dogmatik tarafını en açık hissettiren parçalardan biri. Parça boyunca dini otorite, kör inanç ve manipülasyon temaları yoğun biçimde işleniyor. “Sheep in the fold” , “Shackled in mind” ve “Chains torn apart” gibi sözler klasik death metal çizgisini taşırken, grubun bunu yalnızca provokasyon amacıyla değil toplumsal baskıya yönelik bir eleştiri olarak kullandığı hissediliyor.

Albümün üçüncü ve favorilerimden biri olan parçası “Dissidance”, savaş, otorite ve sistematik şiddet temalarını doğrudan bir öfkeyle ele alıyor. “Children die / Endless war” ve “Chains of faith kill the soul” gibi sözler, grubun politik yaklaşımını metaforların arkasına saklamadan verdiğini gösteriyor. Müzikal tarafta ise sürekli baskı hissi veren riff yapısı ve gitar tonu, sözlerin yarattığı atmosferi destekliyor.

Dördüncü parça ile devam ediyoruz, “End of Faith (feat. Cenotaph)” ! Bu parçada bizi Türkiye metal sahnesinin en köklü gruplarından biri olan, Ankara çıkışlı grubumuz Cenotaph karşılıyor. Bana soracak olursanız bu iş birliği yalnızca bir konuk müzisyen detayı gibi durmuyor. Aynı zamanda Türkiye underground metal sahnesinin kuşaklar arası devamlılığını hissettiren önemli bir nokta haline geliyor.

Albümün en karanlık ve en trajik atmosferlerinden birine sahip olan ve altıncı sırada yer alan “Muffled Prayers of a Broken Soul”, politik öfkeyi bireysel yıkım üzerinden anlatıyor. Çocukluk travması, masumiyetin yok oluşu ve otoriter rejimlerin yarattığı şiddet temaları parça boyunca yoğun biçimde hissediliyor. Şarkıda geçen “Mika” ismi ise özellikle İran’daki şeriat rejimine yönelik doğrudan bir eleştiri dikkat çekiyor. “Too young for this hell” ve “Innocence butchered” gibi satırlar parçanın duygusal ağırlığını artırırken, grubun yalnızca saldırganlık üzerinden değil atmosfer üzerinden de etki yaratabildiğini gösteriyor.

Albüm boyunca grubun beslendiği damar oldukça net duyuluyor. Özellikle Deicide, Death, Possessed ve Massacre etkileri; riff yazımı, vokal kullanımı ve genel atmosfer üzerinde belirgin biçimde hissediliyor.

Dissident Faith, ilk albümünde hem Türkiye underground metal sahnesine güçlü bir giriş yapıyor hem de death metalin hâlâ yalnızca müzikal değil, düşünsel olarak da sert ve rahatsız edici olabileceğini hatırlatıyor. Ankara underground’ından çıkan bu karanlık ve öfkeli ses, özellikle politik temalarla beslenen old school death metal dinleyicileri için dikkat çekici bir başlangıç niteliğinde.