Uğultu, Acı ve Zamanın Ağırlığı: Dünya sizi duyuyor mu? Bir yılda iki albüm. Bu cümleyi yazmak bile garip hissettiriyor. Çünkü bu, sadece üretkenlik meselesi değil; varoluşsal bir zorunluluk meselesi. Revolver dergisinin yakın zamanda Jacob Bannon ve Kurt Ballou ile yaptığı röportajda Bannon bunu en yalın hâliyle söylüyor: "Yarın ölebilirim. O zaman sanatımızı ve müziğimizi bugün çıkaralım." Bu cümle bir röportaj mottosundan ibaret değil. Hum of Hurt'ün tüm dokusuna işlemiş b

Sekiz yıl. Dimmu Borgir kendini çok özletti. Bir noktadan sonra insanlar Dimmu Borgir’den yeni albüm beklemeyi bırakmışlardı (fan girl sitemi). Özellikle Eonian sonrası dönemde Dimmu Borgir sanki kendi mirasının içinde donup kalmış gibiydi. Ta ki Grand Serpent Rising’e kadar… Bu albüm kalınan yerden devam edilen bir geri dönüşten daha fazlası. Elbette Eonian kötü bir albüm değildi, özellikle Interdimensional Summit, Council of Wolves and Snakes gibi parçalar akıllarda kaldı.

Sleep Token’ın yalnızca bir grup değil duygusal bir deneyim gibi hissettirmesinin en büyük kanıtı; şahsımca "Take me Back to Eden" albümüdür. 2023’te çıkan albümün asıl gücü genre bending değil, yoğun kırılganlığıdır. Albüm boyunca sürekli bir geri dönme arzusu hissediliyor; eski bir benliğe, kaybedilmiş bir ilişkiye ya da hiçbir zaman gerçekten var olmamış "cennet" fikrine. Asıl vurucu kısım da burası; Take me Back to Eden yalnızca bir yere dönmek istemek değil, artık geri d

Şehrin İçinden Öfkenin İlk Tam Boy Manifestosu İzmir çıkışlı Kriegdown’ı daha önce gerçekleştirdiğimiz röportajdan tanıyanlar için bu albüm bir sürpriz değil; duymaya başladığımız sert ayak seslerinin sonunda kapıyı kırıp içeri girmesi gibi bir şey. Kriegdown iyi, çok iyi, çok iyinin ötesinde bir nu-metal grubu. Albümlerinde ise agresyon, nefret, kin, dinamizm ve kuvvetli teknik yapıya sahip şarkılar yer alıyor. 90’lar nu-metal ruhunu modern bir anlayışla birleştiren grup, il

Lamb of God.. 30 yıla yakın süredir modern metal sahnesinin en mükemmel albüm geçmişine sahip gruplardan bir tanesi. Lamb of God gibi bir grubun yeni albümü çıktığında mesele artık yalnızca “iyi mi kötü mü” sorusu olmuyor. Bir yerden sonra beklenti, grubun kariyerindeki nereye oturduğu üzerinden şekilleniyor. Çünkü uzun soluklu bir metal grubu 2000’ler sonrası Amerikan metalinin omurgasını kurmuş, groove ile öfke arasındaki dengeyi kendi adına tescillemiş bir isim. O yüzden

Bir çölden geriye kalanlar. “I need a saga. What’s it? Songs for the Deaf . You can’t even hear it.” Albüm bu sözlerle başlıyor. Bazı albümler vardır; sadece iyi değildir, bir türün başlangıcını ve bitişini temsil eder. Benim için Songs for the Deaf tam olarak böyle bir albüm. İlk dinlediğim zamanlar lise yıllarımdı; o zamanlar şarkı ve müzik zevkim hâlâ şekilleniyordu. QOTSA’da o dönemde arada kaynayan birkaç şarkısını sevdiğim bir grup olmuştu. Asıl bu grubu dinlemeye ba

Modern metalcore dinleyicileri uyanın! Türün önde gelen grubu Erra, yedinci albümünü yayınladı. 2025 yılında yayınladıkları single'lar boyunca hepimizi umutlandıran ve özel bir işin geldiğini hissettiren grup, kesinlikle yüzümüzü kara çıkarmadı. Bu türün özünde yoğun duygular vardır ve bu hisleri en iyi verebilen gruplar şu anda modern metalcore'da en önde bayrak sallıyor (bkz. Invent Animate, Currents). Erra grubu da bu albümüyle kesinlikle harika bir duygu karışımı hazırla

Nefretin ses bulmuş hali 1999’da yayımlanan Slipknot, yalnızca bir debut albüm değil; 90’ların sonundaki metal sahnesine atılmış bir yumruktur. Slipknot bu albümle birlikte yeraltındaki kaotik potansiyelini disipline edilmiş bir saldırıya dönüştürmüş. Ross Robinson prodüksiyonuyla şekillenen sound; twin pedallı davullar, çift perküsyon kaosu, Drop B akortlu gitarlar ve Corey Taylor’ın hem çığlık hem melodiyi taşıyabilen vokaliyle net bir estetik kimlik kazandı. Albüm, daha aç

Rob Zombie seni özledim, grotesk şovunla geri döndün: kanca üstüne kanca, gürültü üstüne gürültü. Rob Zombie yeni albüm çıkarınca ben şunu bekliyorum: "Normal hayat kapıda kalsın, beni buradan al, başka bir yere ışınla.” Çünkü rock yıldızı dediğin şey artık pek kalmadı; herkes fazla erişilebilir, fazla gündelik. Zombie ise hala bunu inkar ediyor. Abartıyı, korku estetiğini ve şovmenliği sonuna kadar kullanıp kendi korku filmini çekiyor. The Great Satan da bu film setinin hop

Metallica'nın en çok tartışılan durağı: Load. Kesilen saçlar ve değişen türler birer 'ihanet' miydi, yoksa grubun en cesur sanatsal evrimi mi? Thrash metalin sertliğinden blues ve rock'ın karanlık sularına çekilen bu albümü, bugün bir başyapıt olarak yeniden masaya yatırıyorum. Metallica’nın en samimi ve savunmasız haliyle tanışmaya hazır mısınız?

Metallica’nın modern dönemini şekillendiren iki dev yapıt: Hardwired...To Self-Destruct ve 72 Seasons. Prodüksiyon kalitesinden şarkı yazılarına, vokal derinliğinden Kirk Hammett’ın teknik dönüşüne kadar her detayı masaya yatırıyoruz. Modern Metallica düellosunda kazanan kim? Detaylı karşılaştırmamızda keşfedin.

Soen: Reliance. Grubun 7. Stüdyo albümü 16 Ocak 2026 günü yayımlandı. Hem genel hem de kişisel izlenimlere göre Soen, bu albümde duygusal yoğunluk ve melodik metalin dengesini öyle bir hizalamış ki, melodilerde “insani” yönlerin gerçekliğinin ağırlığını dinleyicilere anlatabilmekte. Şimdi albümün detaylarına yakından bakalım. Hayatımızda bizi etkileyen duygusal iniş/çıkışlı dönemlerimizde hep bir şeylere tutunuruz. Anlam ararız, yaşanılanları zihnimizde meşru bir zemine oturt

Drain sizin de arkadaşınız mı? Şimdi bir hardcore grubu düşünün. Sürekli pozitif şeylerden bahsediyor ancak posi-core ya da positive hardcore gibi straight-edge tabanıyla kurulmuş değil. Bayağı Good Riddance tarzı hızlı melodik punk ritimlerini kullanıyor ama thrash metalli. Crossover thrash diyebilirsiniz ancak bir Municipal Waste gibi, DRI gibi, SOD gibi ya da daha yenilerden Lich King tamamen punklı thrash metal değil de. Çünkü metallic hardcore tandansı da var baya böyle

Orijinal Hardcore müziğe saygı albümü: Intermediate Level Hard-Core . Creepsylvania'nın lağım çukurlarından selamlar! Memleketimizin medar-ı iftiharı olan çuval kafalı, yamyam metalcilerimiz Ghoul , 2013 yılında atalarına yani 80'lerin en gürültücü, en isyankar Hardcore gruplarına bir saygı duruşunda bulunmuştu. Karşımızda 'albüm' demeye dilimin varmadığı, 7 dakika 26 saniyelik kanlı bir şaka: Intermediate Level Hard-core . 2000’lerin henüz başında, eski okul crossover / thra

2 yılın ve bolca eleştirilen bir albümün ardından Currents, 5 şarkılık EP'si "All that Follows" ile tekrardan bizlerle. Modern Metalin en popüler gruplarından olup da piyasanın metal isteğine göre değil de kendi istediklerini yapan, türlerin arasında sıkışıp kalmayıp kendilerine has riff'leriyle kulaklarımızın pasını silen Currents grubu, bu kez farklı bir şeyler deneyip yeni bir çağın ilk adımını atmışlar. The Death We Seek albümü sound açısından her ne kadar haklı eleştir

Grunge’a damga vuran Mad Season’ın hikâyesi ve geride bıraktığı tek albümün izleri.

2025 sonbaharının ilk "sokaklarda ağlayarak yalnız yürürken kulaklıkla dinlemelik" albümü. Angst nedir? Almanca, Dance, Norveççe ve...

Modern progresif metalin yükselişteki gruplarından Ihlo, ikinci stüdyo albümü olan Legacy ile tekrardan aramızda. Albüme geçmeden önce...

Deftones'un son albümü bugün (22 Ağustos 2025) yayınlandı. 2020 yılında çıkan Ohms albümüyle arasındaki 5 yıllık süreç grubun verdiği en...

Machine Gun Kelly, "Lost Americana" adını verdiği yeni albümünü, 8 Ağustos 2025'te Interscope Records aracılığıyla, önceki pop-punk...