Taake – En Skog av Nidstang Albüm İncelemesi

Hoest yine ormanda, yine yalnız yürüyor ve yine bildiğini okuyor.. Şaşırdık mı? Nö.

Taake, kendini değiştirmeden özel kalmayı başarabilen nadir gruplardan biri. Bazı gruplar yıllar geçtikçe “yenilenme” adı altında kendi özünden uzaklaşır; bazıları ise aynı şeyi tekrar ede ede eski gücünü tüketir. Taake ise tuhaf biçimde iki tuzaktan da yıllardır kaçabiliyor..

Hoest yıllardır en iyi bildiği şeyi yapıyor: patlayan rifflerle dolu Norveç black metalini melankolik, agresif ve buz gibi elementler arasında gezdiriyor. Ama bunu öyle bir içgüdüyle yapıyor ki, dinlediğimizde “yine aynı Taake” demek bir eleştiri olmaktan çıkıp albümün en güçlü tarafına dönüşüveriyor.

En Skog av Nidstang, türü yeniden icat etmeye çalışan bir albüm değil. Zaten Taake’den beklenen şey de bu değil. Hoest’in meselesi modern black metal sahnesine ayak uydurmak, trend kovalamak ya da kendi geçmişini cilalı bir nostalji paketi şeklinde servis etmek değil, bana kalırsa, bu amacı en başından beri gütmüyordu. O halen Norveç’in sisleri, dağları, kadim ağaçları ve insanın iliklerine işleyen yalnızlığı arasında yürüyor. Bu albüm de tam olarak o yürüyüşün sesi gibi: soğuk, kirli, kararlı ve yer yer şaşırtıcı biçimde güzel.

Albüm 4 uzun parçadan oluşuyor. Bu yapıya hepimiz alışkınız, çünkü bence Hoest’in besteciliği kısa, direkt ve tek hamlelik şarkılardan ziyade; kıvrılan, açılan, bir anda saldırıp sonra melankolik bir geçide yaslanan uzun ve manik-depresif yapılar içinde kendini belli ediyor. En Skog av Nidstang boyunca o keskin, çiğ, rüzgâr yiyen riffleri duyabiliyorsunuz. Hoest’in vokali insan sesinden çok doğanın içinden çıkan lanetli bir yankı gibi duyuluyor. Ama albümün güzelliği sadece agresyonunda değil elbette.. Bu agresyonun melankoliyle sürekli olarak yer değiştirmesi. Şarkılar bazen saldırıyor, bazen geri çekiliyor, bazen de o geri çekilişin içinde insanın içine oturan acı tatlı bir melodik damar buluyor. Hoest’in en iyi yaptığı şey de bu zaten: black metal’i fazla süslemeden, fazla açıklamadan, fazla insanileştirmeden duygusal kılabilmek. Adam bu açıdan saf yetenek.

Albümdeki parçalar şu şekilde:

Einstoeingen og Eg Türkçe'ye " Yalnızlık ve Ben" olarak çevirebiliriz. Albümün giriş parçası.

Et Dyr tok min Hud  "Bir Hayvan Derimi Aldı" beden/deri, hayvani içgüdü, dönüşüm temaları işlenmiş.  Hayvani ve bedensel dönüşüm hissini müzikal olarak da taşıyor; saldırganlığı daha doğrudan, riffleri daha yırtıcı bir şarkı olmuş.

Engler "Melekler" melek imgesi, kutsal olanın kararmasından bahsedilmiş

Av Guds ville Naade " Tanrı'nın iradesiyle gelen lütuf sayesinde" albümün kapanış parçası . Sert ve epik bir bitişle noktalamışlar. Açıkçası albümdeki favorim bu oldu <3

Taake - En skog av nidstang, 2026

Elbette albüm herkese göre değil. Dört parça var demiştik, hepsi de uzun. Taake’nin dünyasına girmeyen biri için cidden yorucu olabilir. Çünkü bu şarkılar hızlıca tüketilecek, tek dinleyişte açılacak şeyler değil. Ama Taake zaten hiçbir zaman kolay sindirilen bir grup olmadı. Bu albüm de sabır isteyen, dinleyeni soğuk atmosferine yavaş yavaş alan bir kayıt. Bir kez içine daldığında, o buz gibi karanlığın içinde tuhaf bir huzur buluyorsun.

En Skog av Nidstang, Taake’nin zaten yıllar önce kendi dilini yarattığı ve bu dili mükemmel ve yaratıcı bir biçimde bize hatırlattığı değerli bir yapıt. Taake hâlâ kendi yolunda yürüyor.Köklere duyulan bu saygı, Hoest'in yaratıcılığıyla birleşmiş ve ortaya yine harika bir albüm çıkmış. Taake değişmeye ihtiyaç duymayacak kadar kendi karanlığında ustalaştı; hâlâ aynı ormanda yürüyor ve o ormanın içinden hâlâ kimse onun kadar güzel ve lanetli seslenemiyor.

Albüm dijital ortamlarda yayında, dinleyicilerini bekliyor.